Atje dhe prape mbrapa... pjesa e dyte  (pjesa e pare)

Rome:
Ndryshim i madh midis realitetit Amerikan dhe atij Europian. Aeroporiti i Romes eshte nje aeroport qe mund te gjendet ne ndonje shtet jo shume te zhvilluar te Amerikes. Nuk ka levizje fare dhe sherbimi eshte amatoresk, dyqanet per te blere dicka per te ngrene jane te rralla dhe mezi behet fjale per dyqane suveniresh.  Neper aeroport ka papasterti dhe personeli u pa duke biseduar cepave nen qeshje te kota. Te pakten ky realitet Italian me pergatit per Rinasin Shqiptar, nje nga me te vegjlit ne zhanren e saj. 

Rinasi:
 Nuk ka shume per tu thene mbi aeroportin e Rinasit pervec fjales: Primitive. Nuk e mendoj pse aspirojme te hyjne ne BE me aeroporitn tone qe nuk ka as rregullat me elemetare te fluturimit. Linjat e gjata per vulosjet e pashaporta jane te bezdishme ku miku dhe ndonje i njohur sundojne arenen. Pasi morrem valizhet pas nje priteje te gjate u drejtuam drejt deres ku nje mori njerzish prisnin te afermit e tyre. U rrethova nga disa lypsare qe vetem dinin nje fraze: Na fal noi gjo, ta boft Zoti hallall. Nje femije rreth moshes 9 vjec, qe me kembengules se te tjeret, duke perseritur frazen e tij me ndoqi gati deri tek makina e dajos. E pyeta si e quanin, pergjigjia e tij “Na fal noi gjo, ta boft Zoti hallall”, e pyeta perseri por cunaku mu pergjigj me te njejten shprehje, duke mos me pare ne sy por duke pare diku tutje ne horizont pa ju vene veshin fjaleve te mija.  Ky cinizm qe erdhi nga cunaku me ftohu idene per ti dhene leke.

Pamja e Shqiperise nuk do te permiresohej gjate rruges se Rinasit per ne Tirane. Ndertime jo sistematike dhe te shemtuara kishin rrethuar rrugen e ngushte dhe me gropa, si Shqiptar u ndieva jo mire duke pare vendin tim aspirant per te hyrene BE, te bente nje paraqitje kaq te shemtuar nder te huajt e pakte qe vizitojne Shqiperine nga Rinasi. Ndryshimet e shume perfolura na qenkan bere vetem ne reklamat politike anash rrugeve, dhe reklameve te cingarit “Slim”. Me erdhi per te keq teksa neper rruge shikoja njerez te gjakut tim mbi nje gomar, ose duke pjekur misra, ose duke shitur arra apo ndonje prodhim domestik – nen kontrastin e tabllove politike qe premtonin per nje jete me te mire.

Pra ata qe jeten e kane sketerre propagandohen per nje te ardhme me te mire qe nuk ka per te ardhur kurre. Nuk eshte thjesht pesimizem eluziv, por shqiptaret nuk kane deshire per te ndryshuar, sepse kur bejne dicka keq thjesht thone: Epo keshtu e kemi ne ne Shqiperi”, sikur thjesht te qenurit ne Shqiperi te justifikoje veprimin negative. Dhe une Shqiptar jam, por mendoj se ndryshimi vjen duke ndryshuar nje individ me rradhe.  Ne hyrje te Tiranes, disa ndertesa te reja binin ne sy, por tymi, zhurma, pluhuri dhe trafiku prej xhungle ua hiqnin vleren, duke i lene si dy lule mesh mes gjembash. Ah po, kishte me reklama te cingarit "Slims" qe cingar femeror, qe ne Shqiperi konsumohej nga burrat.

Rruga per ne Tepelene: Eshte nje gabim te krahasosh realitetin Amerikan me ate Shqiptar, sepse jo vetem qe nuk perputhen por edhe  behesh jo objektiv.  Shqiperia eshte e varfer me standartet Europiane, me rruge jo te mira, me pluhur dhe njerez te zhytyr ne varferi.  Por, shpresa ekziston se fryma e punes dhe e prosperitetit do te ngulitet thelle ne ndergjegjien Shqiptare. Kur ke shume vjet larg Shqiperise, reagimi i pare kur shikon atdheun eshte shokues, me vone teksa mesohesh me vendin tend gjithcka vihet ne prespektive: 1. Ndryshime thelbesore mund te mos jene bere, por prape ndryshime jane bere, 2. Njerzit jane me optimiste, 3. Tensioni politik eshte ulur ndjeshem, 4. Siguria eshte ngritur goxha, 5. Njerzit kane deshire per zhvillim, dhe kur kjo ndodh vendi sipas kerkeses se popullit ndryshon vetvetiu.
 

Vazhdon ne numrin qe vjen