Atje dhe prape mbrapa... pjesa e pare

Data e udhetimit u zvarrit papritur ne jeten time, pakuptuar po jetoja castet e fundit ne New York, per te lene token Amerikane per nje muaj. Destinacioni eshte Shqiperia e vogel, qe token e saj kemba ime nuk e ka shkelur prej mese pese vjetesh.

Kur nje njeri largohet per nje kohe te gjate nga vendi qe e rriti, realiteti I atjeshem I duket surreal. Sikur Shqiperia te ish vetem nje vend i lexuar ne libra dhe Atlase boterore. Por ja, gjendem ne bordin e nje avioni qe i perket AlItalia. Jam 6745 kilometra larg Romes, qe sigurisht eshte destinacioni im i perkoheshem, me vone Tirana nuk gjendet dhe aq larg.

Ne avion skena i ngjan nje filmi artistik; aty ke nacionalitete te ndryshme qe kane nje qellim te perbashket: ti hypin kesaj makinerie ne ajer dhe te mberrijne ne nje toke tjeter ku i presin te afermit. Une jam nje prej tyre, Shqiptar i jugut, qe pas pese vjetesh vendi i tij i eshte kthyer ne vend te huaj, dhe vendi i huaj eshte kthyer ne atdhe. Nuk e di nese kjo anomali perjetohet nga te gjithe, por udhetimi im ne Shqiperi me duket si enderr, si nje ekspedite ne nje vend te panjohur.

Megjithate, truri nxjerr nga memoria e vet kujtimet e hershme te ngulitura thelle ne ndergjegjien time, ja me kujtohet Tepelena rreze nje kodre, uji i qete i Vjoses dhe zbrastsia e rrugeve gjate oreve te drekes. Me teper per keto kujtime kur te freskohem ne ujerat e ftohta te Drinos.
................

Shqiptaret duken ne aeroport, jane ata me dhjetra valixhe dhe bertasin apo hapin rrugen sikur aeroporti te ish bacja e tyre personale, dhe sigurisht teksa agjentja kontrollon dokumentat, Shqiptaret bejne komente tallese per njerzit perreth duke qeshur me te madhe. Jemi komb madheshtor, por I cuditshem.



Gjithmone kur njerzit vendosen ne nje avion sjellin me vete dhe egon e tyre. Femrat sidomos sjellin deshiren e tyre te pakufizuar nga rrethanat per tu dukur te bukura dhe ne kontroll te vetvetes. Ndersa meshkujt sjellin intergritetin e tyre dhe deshiren per mos tu dukur si te dobet. Pas tre oresh ne avion dhe te gjitha keto qe permenda jane harruar nga te gjithe ne. Gjithekush shtriqet ne sediljen e vogel te avionit per te gjetur sadopak rehat, floket e vajzave shpurpuriten, tualeti i tyre i vendosur me kujdes eshte fshire ne kokat e sediljeve, ne rroba dhe kudo. Ndersa meshkujt kane varur koken ne duart e tyre duke treguarse gjumi eshte me i forte se kusho. Kjo me ben te mendoj se ku njerzit jane nen presion dhe te lodhur ata tregojne veten e tyre te vertete, ndaj dhe e dua rracen njerzore, bukurine dhe misterin e saj.

Ne nje moment jemi te zhytur ne pompozitetin tone ndersa kur halli troket tek dera kolektivisht i dorzohemi te njejtit fat. Zoti ne zgjuarsine e tij na ka vene kufinj si njerez, na ka nderthurur me mister dhe madheshti, ne imazhin e tij. Pas murit te pare te mbrojtjes nga ndrydhja qe ka cdo njeri, gjendet vetja e tyre e vertete. Sepse sikur te jemi qenie te evoluara, do te kishim gjetur nje menyre te evolonim ne qenie te pavdekshme ose ne qenie qe nuk lodhemi dhe keputemi nga rruga e gjate. Dhe dy ore per te mberritur ne Rome, dhe me duket ende sikur jam ende New York, tani qe jam larg po me merr malli. Eshte e thene qe globalisht njerzit nuk i pelqejne ndryshimet, une jam njeri prej 6 bilioneve te njerzve qe ndryshimet nuk i ka qejf.

Vajza greke qe eshte ulur para meje, u cua neper gjume dhe perqafoi sediljen e saj (per te gjetur pakez rehat), une qesha-jo me tallje- por me admirim. Kur lodhja na godet dhe na ben telef, nacionaliteti hyn pak ne pune. Italiane, Shqiptare, Greke, Amerikane, Meksikane, te gjithe shtrire cepave te avionit, askush nuk eshte racist apo elitist ne keto momente, te gjithe jemi njerez.  Per cudi gjumi as qe ka trokitur ne qepallate syve te mij, ose ndoshta e kam zbuar me mendime te harruara pertej nacionalitet dhe materializmit modern.
Pak nga pak te gjithe po zgjohen, ndersa mua me vjen gjume…

Vazhdon ne numrin qe vjen